سلام این بار دو سه تا پست اضافه کردم چون به شدت با درسها مشغولم و ممکنه نتونم زیاد در خدمتتون باشم،پس پست مصاحبه رو هم مطالعه بفرمایید! 

این گزارش کنسرت نیازمند یک مقدمه کامل و واضح است، مقدمه‌ای که توی آن همه حرف‌ها و درد‌دل‌های عوامل اجرایی‌ای به نام کنسرت‌گذار را، بدون آوردن اسمی البته، قول داده‌ایم که بیاوریم. عواملی که به شدت به اعطای مجوز برای کنسرت اخیر خواجه‌امیری در کرج اعتراض داشتند و البته تا حدود زیادی هم این اعتراض به جا و منطقی بود.
دو شرکت «سپهر ماه مهر» به مدیریت آقای شکرگذار و شرکت «حافظ» به مدیریت آقای سراج  تهیه‌کننده و کنسرت‌گذار بودند و این در حالی است که شرکت سپهر ماه مهر، ده روزی بیشتر از تاسیس و ثبت‌اش در ارشاد نمی‌گذرد و تا به حال هیچ‌گونه تجربه‌ای در اجرای برنامه و کنسرت نداشته است که اولین مورد اعتراض سایر کنسرت‌گذاران دقیقا این مسئله بود. طبق قوانین ارشاد، هر شرکتی که خواهان برگزاری کنسرت است، قطعا باید دو تجربه برنامه با حجم‌های پانصد نفره داشته باشد و در صورتی که از این آزمون سربلند بیرون آید، می‌تواند اجراهای بالای هزار نفر را مدیریت کند. قوانینی که در کنسرت اخیر هیچ کدام لحاظ نشد!
موج بی‌نظمی‌ها و درگیری‌ها و شایعه‌هایی که حول و حوش این برنامه بود، بدون شک از عدم تجربه مدیریت یک چنین برنامه‌های حجیمی نشات می‌گرفت.
اما بیشتر اعتراضات سایر شرکت‌های کنسرت‌گذار به این مسئله بود که چرا در شرایطی که ارشاد رسما اعلام کرده بود که هیچ مجوزی در استان تهران برای اجرای کنسرت اعطا نخواهد شد، چه عواملی باعث اعطای این مجوز شده است؟!
سایر شرکت‌های کنسرت‌گذار در نامه‌ای بلند بالا به ارشاد اعتراض خود را به این عدم قانون‌گرایی اعلام کرده‌اند و به شدت پی‌گیر ماجرا هستند.
سایت «موسیقی ما» طبق رسالتی که به گردن دارد، موظف بود که این نارضایتی را به گوش مسئولان برساند و در انتظار پاسخی از سوی مراجع ذی‌صلاح این ماجرا است.

***
در پاکت بلیت‌ها، فیش‌هایی گذاشته شده که به نظر فیش غذا می‌آیند. آدرس یک رستوران روی این فیش‌هاست و تا حدودی وجود این فیش‌ها می‌تواند توجیه مناسبی باشد برای قیمت‌های نامتعارف و کمی تا قسمتی گران برنامه. طبق همان سنت قدیمی و خاص برنامه‌های داخلی، بعد از گذشت حدود چهل و پنج دقیقه از ساعت اعلام شده، (21) هنوز خبری از شروع برنامه نیست و یک سوم سالن خالی است. یکی دو درگیری هم بر سر صندلی‌ها وجود دارد و افرادی که بلیت همان صندلی را در دست دارند، باید با فلان مسئول یک ساعت سر وکله بزنند تا راضی‌اش کنند که دوستان‌اش (!) جای آنها را تسخیر کرده‌اند.

من این مطلب رو با کمال پر رویی بدون کم کاست از موسیقی ما کش رفتم!!!